روش دو فازی

روش دو فازی همان کار Big-M را بدون عدد $M$ انجام می‌دهد.

فاز ۱: فقط مجموع متغیرهای مصنوعی را کمینه می‌کنیم:

اگر مقدار بهینه $W^{*} > 0$ باشد، مسئله شدنی نیست. اگر $W^{*} = 0$ باشد، جدول فعلی یک جواب پایهٔ شدنی برای مسئلهٔ اصلی است (متغیرهای مصنوعی صفر باقی‌ماندهٔ پایه با یک محوری‌سازی خارج می‌شوند).

فاز ۲: ستون‌های مصنوعی حذف می‌شوند، تابع هدف اصلی $Z = c^{T}x$ جایگزین می‌شود و سیمپلکس معمولی از همان جدول ادامه می‌یابد.

مزیت: محاسبات عددی پایدارتر است و تشخیص نشدنی‌بودن در فاز ۱ ساده است.